من حقیر و عشق بزرگ

شاید دیگر حتی صدایت را نشنوم!!!
شاید هیچوقت مرا نبینی و من تو را!!! 
    شاید فراموشم کرده باشی...
    اما باورش شاید برای تو سخت باشد که هنوز هم وقتی اسمت و یادت فکرم را مشغول می کند تمام وجودم پر از غم و تنهایی می شود...
     وقتی به یادت می افتم دستانم مثل گذشته می لرزد...
         و ای عشقه من که با رفتنت، عشقت در وجودم ابدی شد،
               تا ابد، نه با گفتن شعار گونه بلکه از اعماق وجود می گویم،
                                        آری تا ابد عاشقانه دوستت دارم... 
                                                                        هرجا هستی بهترین باشی...

مرگ من روزی فرا خواهد رســـید       در بــــهاری روشن از امواج نــور

در زمســـــــتانی غـــــبار آلود و دور      یا خزانی خــالی از فریاد و شـــــور

مرگ من روزی فرا خواهد رســــید       روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی هــــــــمچون روزان دگر       ســـایه ای ز امروز ها دیـــروز ها

خاک می خواند مرا هر دم به خویش       می رسند از ره که در خاکم نهـــند

آه شایـــــد عاشــــــقانم  نیمـــــه  شب       گل به روی گور غـــــمناکم نهـــــند

بعد من ناگه به یکســــــــو می روند        پرده هــــــــای تــــــیره ی دنیای من

چشــــــــمهای ناشـــــناسی می خزند       روی کـــــاغذ ها و دفتــــــر های من

در اتاق کوچــــکم پـــــــا مـــــی نهند       بعد من با یاد من بــــــــــــــــیگانه ای

در بـــــر آیـــــــینه مـــی ماند به جای      تار مویی,نقش دستی,شانـــــــــــــه ای

میرهم از خویـش و می مانم ز خویش     هر چه بر جا مـــانده ویران می شود

روح من چون بـــــــــادبان قـــــــــایقی     در افق ها دور و پنهان می شـــــــود

می شتابند از پـــی هـــم بـــــی شکیب      روزهــــا و هـــــفته ها و مـــــــاه ها

چشـــــــم تـــو در انتظار نــــــــامه ای     خیره مـــــــی ماند به چشــــــم راه ها

لیک دیگـــــــــر پیکـــر ســــرد مـــرا      می فشارد خــــــــاک دامنــگیر خاک

بی تو , دور ار ضربه های قلب تــــو     قلب من می پوسد آنجا زیر خــــــاک

بعد ها نام مرا باران و بــــــــــــــــــاد      نـــرم مــــــی شویند از رخسـار سنگ

گور من گمــــنام مــــــی ماند بـــه راه      فارغ از افسانه های نــــام و نـــــــنگ

دیـــــــدگانم همچو دالان هــــای نـــور     گونه هایم همچو مرمـــــر های ســـرد

نـــاگهان خــوابی مـــرا خواهـــد ربود     من تهـــــــــی خواهم شد از فریاد درد

آنانکه با مرگ می میرند، در زندگی حقیرند، آنانکه با مرگ از یاد می روند، در دنیا به یاد عشق نبوده اند، آنان که با عشق زنده اند همیشه زنده اند، مجنون از پس قرنها هنوز زنده است، و صدای تیشه فرهاد از کوه بیستون می آید، آنان که با علم و عمل در دل تاریخ جاخوش کرده اند هرگز از یاد نمی رود.

مرگ را دوست دارم چون رهای بخش است...

از زندگی متنفرم چون عاشقش نیستم...

به زودی این وبلاگ با مطالب جدید بروز می شود

منتظر نظرات دوستان خوبم هستم

خدايا اگر تو درد عاشقي را مي كشيدي تو هم زهر جدايي را به تلخي مي چشيدي اگر چون من به مرگ ارزو ها مي رسيدي پشيمان ميشدي از اينكه عشق را افريدي.

عشق سنگیست که بر سنگ دگر می چینند

گاه می ماند و ناگاه به هم می ریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است

عشق یک لحظه ی کوتاه به هم می ریزد

و این آخر دفتر من و زندگی من...

باز من ماندم و خلوتی سرد

خاطراتی ز بگذشته ای دور

یاد عشقی که با حسرت درد

رفت و خاموش شد در دل گور

سلام

اميدورام هرجا هستيد دله همتون شاد باشه

من امروز بعد مدت ها وبلاگم رو آپ كردم

اميدوارم ازش لذت ببريد

راستي اين روزا خيلي شادم

آخه اين روزا يه روزاي خوبي واسه منه

اميدوارم واسه شما هم روزاي خوبي باشه

فكر نمي كردم يه روز بياد كه اون من روو ببخش

آخه فكر من كجا محبت و مهربووني او كجا...

راه عشق سخت است و دشوار

هنگامی که عشق تو را به اشارتی فرا می خواند

رهرو عشق باش

عاشق شو

تیغ های نهفته عشق تو را خسته می کند

نوای عشق چنان تند باد شمال در باغ

رویاهای تو را اشفته می کند

اما عاشق شو.

جبران خلیل جبران

بدان که هر کجا که باشم یاد تو دوست داشتن تو در قلبم تا آخرین نفس باقیست و در تمامی مراحل زندگیم به یاد تو خواهم بود ..چون همین دوست داشتن زیباست پس دوستت دارم ممکنه نتونم این دوست داشتن رو بهت ثابت کنم اما بدان که دوستت دارم.

تمام هست و نیستم برای توست ای تک ستاره روزهای بی پایانم..

صدا میزنم تو را ای تنها رفیق تنهایم چه در غم و چه در شادی من ...

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت کاش می شد در تو گم شد از همه کاش می شد تا همیشه با تو بود ...کاش می شد.....

برای تو می خوانم برای تو می نویسم هر آنچه را که می بینی و می شنوی برای توست ای تنها هم صدای جاودانه من.

ای تنها رفیق تنهایی من....

پیراهنت بوی خاک باران خورده می دهد
خیس شده ای
و من هم
پیشانی ام را روی سینه ات می گذارم
سجده می کنم
خدا همانجاست
آنجایی که تو هستی
آنجایی که من هستم
صدای طپش قلبت
اذان من است و
نفست قد قامت من
دلت مرکز آسمان و
چشمت مبدا زمان
آسوده ام که تو را دارم
فرشته آسمانی من ...

دوستت دارم مهربونم

به جاي دسته گل بزرگي كه فردا بر قبرم نثار مي كني
امروز با شاخه گل كوچكي يادم كن
بجاي سيل اشكي كه فردا بر مزارم مي ريزي
امروز با تبسم مختصري شادم كن

شب براي چيدن ستاره هاي قلبت خواهم آمد. بيدار باش من با سبدي پر از بو سه مي آيم و آن را قبل از چيدن ستاره هاي قلبت روي گونه هايت مي كارم تا بداني اي خوبم:

**دوستت دارم **

عشق يعني ....... بعضي وقتا اشک زياد ريختن

عشق يعني ........ جز عشقت هيچي رو نبيني

عشق يعني ........ اين فکر که چقدر خوبه اون تو رو بخواد

عشق يعني ........ قشنگ ترين لباستو براش بپوشي

عشق يعني ........ ترانه اي که اونو به يادت مي ندازه

عشق يعني ....... منتظر تلفنش باشي

عشق يعني ........بدون اون انگار تو بيابون سرگردوني

عشق يعني ......... وقتي اونو مي بيني داغ کني

و عشق يعني ........ هيچ وقت دلشو نشکني و با همه ی اینا با یک کلام وبه سادگی عشقت رو فراموش نکنی ؟

از شبنم عشق خاك آدم گل شد** شوري برخاست فتنه اي حاصل شد

سر رشته عشق بر رگ روح زدن **يك قطره از آن چكيد و نامش دل شد

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود

محمل بدار  ای ساربان  تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گوئی که جانم می رود.

 خیلی سخته تولد یکی رو هیچ وقت فراموش نکنی؛ولی گرفتن هدیه ای که لایقش هست رو پیدا نکنی تا بهش بگی که همه آدمها فراموش کار نیستند.

  خیلی سخته که ناخواسته ازکسی که دوستش داری جدا شی و اون موقع خواسته باشی که بهش بفهمونی که همیشه بر خاطرات غبار نمیشنه.

 خیلی سخته که خواسته باشی یکی دیگه فراموشت کنه؛ولی خودت نتونسته باشی که از یادش ببری.

 خیلی سخته که به کسی پیغامی بدی،واونهم جواب تو رو نده؛و تو هم نتونسته باشی حرفی بزنی،چونکه اون در جوابت میگه که"مگه خودت اینجوری نخواستی."

 خیلی سخته که اسمی رو که خیلی دوست داری،بشنوی؛ولی خودت رو به نشنیدن بزنی.

 خیلی سخته که تنها شماره تلفنی که تو ذهنت حک شده، داشته باشی؛ولی نتونسته باشی که با اون شماره تماس بگیری.

 خیلی سخته که کسی رو دوست داشته باشی؛ولی نتونسته باشی بهش بگی.

خیلی سخته که تو اوج تنهائی بغض گلوت رو گرفته باشه؛ولی نخواهی که کسی از این موضوع خبردار شه.

خیلی سخته که آینده ات رو در گرو رسیدن به کسی دونسته باشی؛ولی نتونسته باشی بهش برسی.

خیلی سخته که آدمی روحتی یه بار دل سیر ندیده باشی و فقط تو خواب ببینی و بعد هم بهش بگی که عاشقش شدی واون هم خواسته باشه که حرفهات رو باور کنه.

نگاهت بوسه گاهم بود و من باور نمی کردم

نفسهایت پناهم بود و من باور نمی کردم

شدم تنهای تنها بعد جاری نگاه تو

که همزاد نگاهم بود و من بار نمی کردم

خدا می داند از روز که رفتی گم شدم در خود

کسی مقصود راهم بود و من باور نمی کردم

چو پیچک سخت می لرزیدم از طوفان تنهایی

وجودت تکیه گاهم بود و من باور نمی کردم

و چیزی مثل بغض سد راه گریه ام می شد

که شاید وزن آهم بود و من باور نمی کردم

و شعری می سرایم شعری از اسرار این غربت

که از بخت سیاهم بود و من باور نمی کردم

شعر از دکتر آرزو پدر و پدیده شعر معاصر و ادبیات افغانستان